ماه مهر است و دلم
مدرسه ای می خواهد
به بزرگی دل خسته این شاگردان
با صفا مدرسه ای دور ز
هر تجدیدی
همه اش جمعه به تعطیلی یک تابستان
مکتبی کاش بسازیم در
این نزدیکی
تا در آن کودک دانش نشود سرگردان
یا معلم نکند بسته ده
تایی را
تا سر برج دگر قرض برای مهمان
کاش می شد ننویسند به
چشمی پر آب
کودکان بر دل خون پدر بابا نان
من نمی دانم اگر باز
قطاری باشد
جامه را مشعل مهری کند آیا دهقان
روبهک قالب ناچیز پنیری
را باز
می رباید به فریب از نوک زاغی خوشخوان
مرده گاوی که دهد شیر
به کوکب خانم
بر سر سفره او سر زده آید مهمان
فصل باران گهرهای
فراوان شاید
رفته از جنگل خوش آب و هوای گیلان
گفته تصمیم گرفته است
که کبری امشب
تا کتابش نشود خیس به زیر باران
از قضا گرگ به این گله
زده از غصه
تا به فریاد نخندد ز دروغی چوپان
اکرم عاطفه ها گشته سه
روزی بیمار
موش بدجنس شبی خورده هما را دندان
جلال آل احمد
جلال در سال 1302 در خانواده روحانی به دنیا آمد . دبستان را که به پایان رساند ، پدرش دیگر اجازه درس خواندن را به او نداد و او ناچارا به سمت بازار کار رفت ، تا اینکه پنهانی در کلاسهای دارالفنون ثبت نام کرد . روزها به کار سیم کشی برق و ساعت سازی مشغول بود و شبها درس می خواند. در سالهای آخر دبیرستان با حزب توده آشنا شد و با دوستان و همفکرانش به برگزاری میتینگ ها و جلساتی در این زمینه پرداخت . با درآمدی که از کار بدست آورده بود ، دبیرستان را به پایان رساند و وارد دانشکده ادبیات (دانشسرای عالی) شد . دانشگاه را که به پایان رساند ، به شغل معلمی مشغول شد .
اولین جلسه ی آموزش خانواده در سال تحصیلی 90 - 89 در روز دوشنبه مورخ 10/8/89 با عنوان کودکان بیش فعال - پرخاشگری برگزار شد.
جادارد در اینجا از جناب آقای احمد آقاجانی ( روانشناس ) تشکر و قدردانی نماییم و همچنین اولیای دانش آموزانی که در این جلسه حضور به هم رسانیدند.
آدمها مثل کتاب می مانند 